To me, however, this offers a yearly moment of reflection. Noticing that I haven’t seen someone for a(nother) year, I become acutely aware if not having seen the person makes me sorry or not. Ever so often I stop writing, but usually the mailing list gets longer every year, with good memories attached.
In some cases it also provides a good exercise. Especially if the interaction wasn’t all that smoothly in the past year, I force myself to keep searching until I find something that I can truthfully thank the other for. And I write that down.

If you read this, and you unexpectedly didn’t get a card, I probably lost your address, or Outlook did something funny. Please drop me a mail at jac@rongen.com with your snail-mail address , and I will be thinking of you next year as I write an old fashioned postcard.

The Swedish Mail has developed a new approach to sending cards, and uses Facebook and other applications in an ingenious way to automatically produce postcards that are supposed to convey a feeling of intimacy.

naar Nederlands

Voor mij is het elk jaar een moment van reflectie. Ik merk dat ik sommige mensen (weer) een jaar niet gezien heb, en ineens word ik me er dan van bewust of ik dat nou wel jammer vind of niet. Een enkele keer houd ik dan op om een zomergroet te sturen, maar meestal komen er elk jaar weer namen bij. Met bijbehorende goede herinneringen.
’t Is soms ook een mooie oefening. Als het afgelopen jaar even niet zo gemakkelijk ging met iemand, toch iets zoeken waarvoor ik oprecht kan bedanken, en dat dan ook opschrijven.

Wie dit leest, en onverhoopt geen kaartje heeft gekregen, kan ervan uitgaan dat ik het adres kwijt ben, of dat Outlook eigenzinnige beslissingen heeft genomen. Even een mailtje naar jac@rongen.com met je snailmail adres, en volgend jaar is er weer een ouderwetse kaart.

De Zweedse post doet het anders, en zet Facebook op ingenieuze wijze in om geautomatiseerd intiem aandoende post te genereren.

to English

To facilitate retention of the new, I sometimes invite participants to express themselves about the new experiences in ways that they are not very familiar with. It helps to form connections between their old knowledge and what is newly learned. One way to do this, is by making a colourful painting, while keeping a certain theme in mind. The small pieces of art that are the result of this, often carry a lot of meaning for their maker. Once I ran into a former participant two years after a programme, and she opened the conversation showing her painted object: “Look, I always have this with me in my car. It helps.”

Recently I was cleaning up after a programme, and wiping the paint dishes left me with the colour patterns below.

Further reading: a short and powerful recount of this type of experience by a participant, from the PhD study of Roger Greenaway.

Om het nieuwe te laten beklijven, nodig ik deelnemers in trainingsprogramma’s soms uit om zich uit te drukken op manieren die niet vanzelfsprekend zijn. Dat helpt om bestendige nieuwe verbanden te leggen tussen de oude kennis en het nieuw geleerde. Dat kan bijvoorbeeld zijn door iets veelkleurig te beschilderen, met een bepaald thema in het hoofd. De kunstwerkjes die dat oplevert, dragen vaak een grote betekenis voor de maker. Zo kwam ik een deelneemster 2 jaar later weer tegen, en ze stapte met haar schilderwerk op mij af: “Kijk, die heb ik altijd in de auto liggen. Het helpt.”

Recentelijk ruimde ik wat verfschoteltjes op, en na het schoonvegen bleven de onderstaande kleurpatronen achter.

Meer lezen: ene kort en krachtig verslag van een dergelijke ervaring van een deelnemer, uit het proefschrift van Roger Greenaway.

Recentelijk vroeg een deelnemer hoe het zat met mijn work-life balance. Volkomen eerlijk begon ik te antwoorden dat ik veel werk, en dat ik het erg leuk vind. Haast zonder nadenken liet ik me daarbij ontvallen dat het eigenlijk wel een opvallende vraag was, omdat ze ervan uitgaat dat er een onderscheid zou zijn tussen mijn werk en mijn leven.

Ergens op de derde dag, zo halverwege het programma, keken we terug om te zien waar aanzetten tot nadenken of verandering hadden gezeten. ‘De opmerking over het schijnbare onderscheid tussen leven en werk,’ antwoordde dezelfde deelnemer zonder enige aarzeling. Verrast besefte ik me een paar dingen:
- je kunt wel een goed programma ontwerpen, maar niet bepalen of en waar iemand een ervaring opdoet of een inzicht krijgt;
- als begeleider bied je soms het meest wanneer je er het minst over nadenkt, wanneer zich geen onderscheid toont tussen leven en werk.

Meer lezen: Academisch artikel uit ’97 tegen het gebruik van de term work/life balance.